Ulica leży w obrębie zwartego miejskiego zespołu architektonicznego, ograniczonego niegdyś murami i zaplanowanego wg założeń aktu lokacyjnego z 1346 r. Ślady najstarszych budynków w postaci zachowanych piwnic pochodzą z XVIII. Długa do końca XIX w. była główna ulicą Starego Miasta a dziś stanowi ważny ciąg handlowy. Pod nr 22 mieści się dom rodzinny artysty Maksymiliana Piotrowskiego. Wszystkie gmachy stanowią dość jednorodny kompleks pochodzący z końca XVIII - XIX/XX. Nadano im cechy klasycystyczne oraz historyzujące – neobarokowe, manierystycze i secesyjne.